ترس

این یادداشت برخلاف معمول یادداشتهای این ستوننگارش شده است. شما هم به خاطر تیتر یادداشت تعجب نکنید، زیرا ترس و نگرانی فوقالعاده از آن نگارنده نیست. کمی صبر کنید و حوصله به خرج دهید، گوینده جمله مذکوررا می شناسید.
داستان از این قرار است که با صدور قطعنامه 1737 شورای امنیت برعلیه فعالیتهای هسته ای کشورمان، چند روزی است که موضوع به یکی از سوژه های خبری- تحلیلی رسانه های داخلی و خارجی تبدیل شده است. البته این موضوع بسیار هم مهم است وتصویب طرح دوفوریتی در مجلس شورای اسلامی و الزام دولت به تجدید نظر در روابط وتعامل با آژانس بین المللی انرژی هسته ای، این اهمیت را آشکار می سازد. در همینراستا روزیکشنبه (3/10/85) از رادیو «گفتگو» تماسی با نگارنده گرفته شد و برای شرکتدر برنامه گفتگوی روز دوشنبه با موضوع بررسی قطعنامه، بازتابها و پیامدهای آن دعوتشدم. قبل از قبول دعوت، سوال کردم میهمانان دیگر چه کسانی هستند و گفته شد که یکنفر از مجلس و یک نفر هم از وزارت خارجه برای برنامه دعوت شده اند. روز دوشنبه وقتیوارد استودیو شبکه رادیو گفتگو شدم، مشخص شد، میهمان دیگر برنامه، آقای دکتر صادقزیبا کلام حاضر در استودیو و آقای دکتر پرویز مجتهدزاده میهمان تلفنی برنامه گفتگوهستند. با شناختی که از دیدگاههای زیبا کلام داشتم، چالشی بودن بحث قابل پیش بینیبود. سخنان مقدماتی جناب آقای دکتر دبیری مجری برنامه با معرفی میهمانان و طرحموضوع آغاز گشت و از این سخنان اینگونه برداشت شد که آقای دکتر زیباکلام تابحال درچندین برنامه در همین شبکه با موضوع هسته ای شرکت کرده است. آقای زیباکلام اولینسوال، یعنی ارزیابی کلی از قطعنامه را اینگونه پاسخ داد:«آقای دکتر دبیری، با تصویباین قطعنامه، من می ترسم و فوق العاده نگران هستم. وقتی من اوضاع منطقه و عراق رامی بینم و اینکه آمریکایی ها پس از مدتها تلاش الان با تصویب این قطعنامه به موفقیتدست یافته اند از آینده نگران هستم.» صحبتهای آقای زیبا کلام با همین لحن و ادبیاتادامه یافت و در پایان ایشان اشاره کردند به همین مقدار بسنده می کنیم و مایلمدیدگاه دکتر جوانی را بشنوم. اینجانب که با دیدگاههای ایشان از قبل آشنا بودم، پساز سخنان مقدماتی گفتم، جناب آقای دکتر دبیری بحث شنیدنی و جذابی خواهیم داشت چراکهمن با دیدگاههای آقای زیباکلام کاملا مخالف هستم و اوضاع را اینگونه که ایشان میبینند و ترسیم می کنند، نمی بینم. به طرح دیدگاههای خود پرداختم که این دیدگاههابرای خوانندگان صبح صادق در موضوع هسته ای کاملا روشن است. در ادامه بحث آقای دکترمجتهد زاده هم وارد بحث شد وبه مدت 90 دقیقه این گفتگوی چالشی انجام و به صورت زندهبرای شنوندگان این برنامه پخش گردید. در این برنامه، میهمان حاضر در استودیو بهراحتی نظرات مخالف خود نسبت به سیاستهای هسته ای نظام، مواضع رئیس جمهور و اقداممجلس را بیان کرد و در خلال برنامه مرتب برنگرانی خویش از روند درحال طی شدن پروندهدر شورای امنیت تاکید می کرد. حاصل کلام ایشان این بود که ما باید خواسته طرف مقابلکه تعلیق غنی سازی هست را بپذیریم تا از وقوع رخداد های ناگوار جلوگیری شود. پیشفرض ایشان برای چنین نظری این بود که اگر این کار نشود، اولا آمریکایی ها در نهایتبا ما برخوردی همانند عراق خواهند داشت و ثانیا در این اقدام آنان به نتیجه موردنظر دست خواهند یافت. پاسخ ها و استدلالهای اینجانب متمرکز در رد این پیش فرضهابود. نکات کلیدی در پاسخ ها را می توان در محورهای زیر خلاصه کرد.
الف- ایراننه عراق و نه افغانستان، بلکه کشوری است که اکنون به لحاظ قدرت دفاعی و پشتوانهمردمی، قدرت برتر منطقه است.
ب- آمریکا 72 سال است که با جمهوری اسلامی مبارزهمی کند و با صراحت از ساقط کردن جمهوری اسلامی سخن می گوید و اگر آمریکا می توانستبه جای حمله به افغانستان و عراق، به سراغ ایران می آمد.
ج- جنگ 33 روزه لبنان،توان اسلام در به شکست رساندن قدرت نظامی آمریکا و رژیم صهیونیستی را به نمایشگذاشت.
د- شرایط کنونی آمریکا با توجه به مشکلاتش در منطقه، به گونه ای نیست کهاین کشور در برخورد با ایران بخواهد دست به چنین ریسکی بزند و بر فرض که این حماقتهم انجام شود، دلیلی بر موفقیت او با توجه به مسایل عراق و آنچه در لبنان گذشت وجودندارد.
ه- مسایل هسته ای ایران برای آمریکایی ها، بهانه است برای جلوگیری ازپیشرفت ایران
به هر حال این گفتگو دراین چارچوب انجام شد و دکتر مجتهد زاده همدریک موضع بینابین به طرح دیدگاههای خود پرداختند. در دقایق پایانی بحث، زیبا کلاماین نکته را مطرح کرد که آنها فقط با بخش غنی سازی درایران مخالف هستند و ما میتوانیم از این بخش صرف نظر کنیم! در پاسخ به این نظر این سوال را مطرح کردم که آقایدکتر، اگر جمهوری اسلامی به این نظر عمل بکند و از غنی سازی در داخل ایران چشمبپوشد و در این راستا با سرمایه گذاریهای کلان در احداث نیروگاههای هسته ای، سوختاین نیروگاهها را به واردات سوخت که در انحصار چند قدرت می باشد گره بزند، در آیندهچه تضمینی وجود دارد که این قدرتها سوخت ما را تامین بکنند؟ آیا آنها فردا برایتامین سوخت ما، خواسته های سیاسی نخواهند داشت؟ البته دیگر زمان برای پاسخ ایشان بهاین سوال نبود و وقت برنامه پایان یافت. ولی جواب روشن است که در این دنیای کنونیکه معاهدات، مقررات و قوانین بین المللی به راحتی زیر پاگذاشته می شوند و براساسقدرت، سازمانهای بین المللی به صورت ابزاری برای قدرتها ایفای نقش می کنند، هر ملتیکه می خواهد مستقل باشد و حقوق ومنافع خویش را تامین نماید، باید به توان خود تکیهکند و با وحدت و انسجام در برابر فشارها دست به مقاومت بزند. همین راهی که اکنونملت ایران و نظام جمهوری اسلامی در بحث هسته ای در پیش گرفته است. ملت ایران اکنونبه دانش و فناوری هسته ای دست یافته و ورود به باشگاه هسته ای پیدا کرده و با توجهبه قدرت ملی برای مقاومت در برابر فشارها از یک سو و ضعف دشمنان از دیگر سوی، هیچدلیلی وجود ندارد که براساس تحلیلهای نادرست از اوضاع، خود را تسلیم تهدیدهایزروگویان کند

/ 0 نظر / 7 بازدید