زادبوم


زادبوم مکانی است برای بیان عقاید


آش با جاش  :  کنایه به شخص طماعی که چون برایش آش بیاورند ، به ظرفش طمع کند.       

آش خوردن تو هم به جنگ کردن نادر می ماند  : کنایه به کسی است که در کارش احتیاط نمی کند.اشاره دارد به جنگ نادر شاه افشار با ایل بختیاری که بدون رعایت جوانب به آنها هجوم برد و شکست خورد.      

آش کشکش خوب باشد ، ظرفش از چوب باشد  :  اصل هر چیزی مهم است نه فرعیات آن.           

آش مرد دیر می پزد!  :  کاری را که به کاردان نسپارند نتیجۀ مطلوب ندارد.           

آش مصطفی بود، آش مصطفی بیگ شد   :  نظیر   « گل بود به سبزه نیز آراسته شد »   

آش معاویه را می خورد، پشت سر علی نماز می خواند   :  کنایه به اشخاص دورنگ و دو رو است.     

اگر آشت ندهند کاسه ات نمی شکنند  :  اگر سود نبینی ، ضرری هم نمی بینی.      

به آشی می آیند و به شاشی می روند!  :  دربارۀ اشخاص بی ثبات است که اندک محبتی دوست می شوند و با کمی  مشکل دشمن.       

مگر آش داغ به دهان داری؟  :  دربارۀ کسی است که با عجله صحبت کند.





نويسنده : زادبوم ; ساعت ۱٢:٢٦ ‎ب.ظ روز شنبه ۱٧ امرداد ۱۳۸۸
طبقه بندی :ادبی




عشق در لحظه پدید می آید،دوست داشتن در امتداد زمان. و این اساسی ترین تفاوت میان عشق و دوست داشتن است.

عشق معیار ها را در هم می ریزد، دوست داشتن بر پایۀ معیار ها بنا می شود.

عشق نا خواسته و ناگهان شعله می کِشد دوست داشتن از شناختن و خواستن سرچشمه می گیرد.

عشق قانون نمی شناسد؛دوست داشتن اوج اقدام به مجموعه ای از قوانین عاطفی است.

عشق چون آتشفشان فوران می کند وچون آبشاری عظیم سرازیر می شود.دوست داشتن چون رودخانه ای است که بر بستری نرم جاری می گردد.

عشق ویران کردن خویش است و دوست داشتن ساختنی عظیم.

آن دو از پی هم می آیند.عشق انقلاب است و آن یکی اصلاح.این حرکت از خود به خود نیست،از نوعی به نوع دیگر است. وفاصله ایست میان آنها که برای پیمودنش یا باید پر زد یا باید فرو چکید!





نويسنده : زادبوم ; ساعت ٧:۳٤ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢٩ تیر ۱۳۸۸
طبقه بندی :ادبی




ظرب المثل های زیر ریشه در ادبیات کهن ایران زمین دارد.که البته وصف حال  کاندیدای شکست خوردۀ انتخابات ریاست جمهوری امسال است.

1)  آب صدای شر شر خودش را نمی شنود. / کنایه به کسی که معایب خود را نمی بیند.

2) تشنگی را با آب شور نمی نشانند/  کنایه به کسانی است که برای حل یک مشکل راه حل اشتباه انتخاب می کنند.

3) آب در دیده نداشتن  / کنایه به بی حیا بودن است.

4) آب دریا از دهان سگ نمی گردد پلید. / تهمت و افترا علیه بزرگان به اعتبار و آبروی آنها خللی وارد نمی کند.

5) کوزۀ خالی را نباید به کوزۀ پر زد./ آدم ضعیف در برابر آدم قوی حتماً شکست می خورد.

6) معدۀ لیز و آب هندوانه؟ /  وقتی با انجام کاری وضع بدتر می شود،بیان می کنند.

7) هیچ آبی آن را نمی خیساند./ کنایه به کسی است که پند و  اندرز بر او اثر ندارد.

8) آتش به جان شمع فتد که این بنا نهاد./ نفرین بر کسی که این رسم بد را شروع کرد.

9) از آتشت گرم نشدیم ولی از دودش کور شدیم/  کنایه به کسی است که رفتارش خیری ندارد ولی شر زیاد دارد.

10) دروغ بی حد و گرگان شاخدار      شتر بر کک نشست و رفت بغداد! /کنایه به دروغ های بسیار بزرگ    





نويسنده : زادبوم ; ساعت ٧:۱٧ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۳٠ تیر ۱۳۸۸
طبقه بندی :ادبی